Chandler, PT3, Baseball, Nascar & Luke AFB

Hoi allemaal, hier weer een update.. ik verzuip weer bijna in de verhalen die ik te vertellen heb. Er gebeurt hier in een week zoveel, dat het elke keer weer lastig is om alles in de goede volgorde te vertellen. Ik ga gewoon m’n foto’s op volgorde af, en dan komt het wel denk ik. Hier komt weer een poging…

Oke eerst even eentje voor Harry. Harry was hier een tijdje geleden op bezoek, en nadat hij weer vertrok hier is hij eerst nog even bij een klant van zijn Oom op bezoek geweest, die hier een kippenboerderij heeft hier. Later kreeg ik nog een reactie op een van m’n verhalen, waar is de chickenfarm? Nou hier is tie.. ik heb hem gevonden een aantal weken geleden vlak bij Buckeye:

In m’n vorige verhaal heb ik al het een en ander verteld over de eerste land-away naar Ryan. Voordat ik m’n PT3 kon doen stonden er nog twee land-away’s op het programma, allebei naar Chandler. Chandler is een wijk in het zuiden van Phoenix. We vliegen een route van 2 uur daarheen, dwars door de practise-area ten zuiden van de stad. Toen richting Chandler, waar ook klasgenoot Volkan was die dezelfde route die dag vloog als ik. Helaas was het restaurant ‘s middags gesloten, dus maar even een beetje rondgehangen op het vliegveld:

Na even bijgetankt te hebben en een half uurtje pauze de motor weer gestart, en weer op pad gegaan voor een route van nog een keertje 2 uur terug naar Goodyear. Een aantal dagen later nog een keer richting Chandler, maar wel met een andere route. De tweede keer in de ochtend, dus deze keer was het restaurant wel open. Gelukkig maar, want er was verder niemand van school, dus dan is het toch wel wel saai. Hapje gegeten en weer de lucht in.

Uiteindelijk met deze vluchten weer 8 uur in het logboek bij kunnen schrijven, en toen zat ik aan het aantal uur dat ik nodig had voor m’n volgende progress test: PT3. PT3 is een navigatievlucht, waar je een halve route vliegt, vervolgens in de lucht een diversion krijgt naar een punt in de practise area. De eerste poging voor de PT3 heb ik gecancelled: de wind was te sterk, iets wat hier de laatste tijd erg vaak voorkomt. De dag erna was het wel raak, om half 7 de lucht in voor een vlucht van 2 uur. Ideaal dat het vroeg in de ochtend was, dan is de lucht nog niet zo turbulent en het is dan dus makkelijker om hoogte en richting te houden. Toen we klaar stonden aan de baan kwamen we erachter dat er een coyote op de baan lag te chillen, dus we moesten voorzichtig de baan oprijden. Na de take-off nog een minuutje of 5 vliegen voordat we bij het beginpunt van de route waren. Dus nog wel even tijd om te ouwehoeren met de examinator, ik had ook deze keer weer mazzel: super relaxte vent. De route ging goed, de diversion was op de seconde na juist en daarna zijn we richting Chandler gevlogen voor een touch & go. Ook die ging lekker, toen kon het voor mij al bijna niet meer stuk. Op de terugweg nog even een motorbrand gesimuleerd, de checks gedaan, veld uitgezocht voor een noodlanding en vervolgens weer terug naar Goodyear. Toen ik de motor uitgezet had gaf m’n examinator al aan dat ik het goed gedaan had: ik had het gehaald en ik zou hem binnen spreken voor de details. In de de-brief gaf hij aan dat ik een hele goede vlucht had gevlogen, weinig op of aanmerkingen en hij gaf me een 2, wat een goede beoordeling is.

Inmiddels is het weer hier ook heerlijk, we hebben de zomerse temperaturen al te pakken. Soms worden er nog wel wat vluchten gecancelled vanwege de wind, zo ook vorige week maandag. Weer een dag uit m’n neus eten leek me geen goed plan, bleek het de openingsdag van het baseballseizoen te zijn voor de plaatselijke trots: de Arizona Diamondbacks. Even wat klasgenoten opgetrommeld en richting downtown, waar het stadion staat:

Lekker op een terras een beetje staan kijken, maar we kwamen er wel achter dat ook dit weer een typisch Amerikaanse sport is.. weinig sfeer in het stadion, veel poespas eromheen en het duurt te lang. Ondanks dat wel een gezellige middag gehad met z’n vieren.

Ook werd het afgelopen week wat drukker op het vliegveld, er kwamen veel prive-jets binnen. De reden: het hele Nascar-circus streek neer op de Phoenix International Raceway, wat vlak bij ons vliegveld ligt. Dus wij ook daarvoor kaarten geregeld, en op zaterdagmiddag die kant op:

Deze race was ook een hele zit: 375 ronden wat uiteindelijk ongeveer een uurtje of 4 duurde. En een klereherrie dat er uit die auto’s komt, niet normaal. We zijn begonnen zonder oordoppen, maar na een paar ronden zijn we toch maar even wat oordoppen gaan halen, anders hadden we vaarwel kunnen zeggen naar onze medical. Ook vond ik tussen het publiek nog een jonge fan:

Ik schijn hier in Amerika een broer te hebben die heel goed is in American Football…

Goed, volgende dag weer een programma. Een amerikaanse vriendin van een aantal meiden hier had voor ons een uitstapje geregeld naar de buren: Luke Air Force Base. Dit is een trainingsbasis voor luchtmachtpiloten dat op een steenworp afstand van Goodyear ligt. Er zijn zo’n 150 F-16′s gestationeerd daar, een behoorlijke basis dus. Zij kent een piloot daar, hij vliegt op het moment niet zoveel meer op de F-16, de rest van zijn vrije tijd vult hij met het vliegen van Fed-Ex pakketjes. We kregen van hem een rondleiding over de basis, en uiteindelijk konden we nog even bij de straaljagers gaan kijken.. unieke plaatjes:

Tussendoor schijnen we ook nog te moeten vliegen hier.. Jamie en ik zijn inmiddels naar derde en laatste flight instructor hier in Amerika. We hebben het wederom getroffen, ook deze kerel is een fijne vent, alleen net zoals alle instructeurs in dit gedeelte van de opleiding, wordt er van ons verwacht dat we heel precies vliegen. De lessen zijn dus heel intensief. Omdat de temperatuur ook steeds hoger wordt, wordt er steeds vroeger gevlogen. Ik kijk er al bijna niet meer van op als de wekker om 4 uur gaat, soms voelt slapen tot 6 uur zelfs als uitslapen.

Ik ga er weer een einde aan breien. We hebben nog maar een maandje te gaan hier. Ik heb inmiddels m’n auto verkocht en het lidmaatschap met het fitness centrum opgezegd. De komende maand zal het naar verwachting behoorlijk druk worden, we doen de laatste lessen op de Piper Warrior en gaan dan over naar de Piper Seneca, een tweemotorige kist. Wie weet heb ik daar wel meer over te vertellen in mn volgende verhaal.

Groetjes,

Luc