In de eerste paar [...]]]> Voordat ik het vergeet, een uitgebreid verslag van de afgelopen 6 weken in Hong Kong. Inmiddels ben ik terug in Singapore, maar daar over later meer. Na ruim anderhalve maand thuis in het koude Nederland, vertrok ik halverwege februari richting Hong Kong om de type rating te doen voor de Airbus A320.

In de eerste paar dagen was het behoorlijk vechten tegen de jetlag, aangezien de tijd dat we richting Azie vlogen een beetje ongelukkig was. We kwamen om 7 uur lokale tijd aan, terwijl het in Nederland rond middernacht was. Ik kon niet slapen op de heenweg, dus het duurde even voordat ik in het ritme zat.

Zaterdag aangekomen, maandag starten. We begonnen met 6 man aan de theorie. 2 weken via een computer based training systeem alle informatie over de verschillende systemen van de Airbus doornemen. Onder meer het hydraulische systeem, de motoren, maar ook veel informatie over het computer systeem dat er voor zorgt dat wij het vliegtuig gemakkelijk kunnen besturen.

Na 2 weken blokken een examen van 120 vragen, dat iedereen gelukkig in 1 keer haalde. Na het examen op vrijdag middag was het onze eerste kans om iets van Hong Kong te zien. We hadden aan het begin van de avond met onze instructeur Francis afgesproken om wat te gaan eten samen, en daarna nog een drankje te doen. Erg gezellige avond gehad, waar we het nog geregeld over hebben.  De volgende dag om twee uur ‘s middags weer melden voor een korte performance klas. Dit was vrij eenvoudig. De dag erop daar een examen van, en ook dit was geen probleem voor iedereen in onze klas.

De volgende dag begonnen we meer richting het vliegen te werken. We begonnen met het leren van de standard operating procedures (SOPs). Dit is de volgorde van bepaalde handelingen die we in verschillende fases van de vlucht doen. Dit is dus puur blokken. We gebruiken de lay out van de cockpit op papier om de zogenaamde ‘flows’ te leren. Het vergt veel doorzettingsvermogen om dit zo snel mogelijk in je hoofd te krijgen. Dagen van 8 uur ‘s ochtends tot 10 uur ‘s avonds op school waren vrij normaal. Na een paar dagen blokken begonnnen we aan de sessies in de zogenaamde fixed training device, een opzet van de cockpit met allemaal touch screens. Hierin kunnen vluchten nagebootst worden zoals in een simulator, maar op een goedkopere manier. Ideaal dus om veel tijd in te spenderen om alle flows goed te leren. Handig aan dit apparaat is ook dat je daadwerkelijk knoppen om kunt zetten en vluchten kunt doen, omdat alles op computers werkt.

We hebben 6 sessies gedaan, voordat we klaar waren voor het echte werk: de full flight simulator. Hierin is de cockpit exact als in het vliegtuig, en doordat dit apparaat op hydraulische poten staat is het mogelijk de bewegingen tijdens het vliegen precies na te bootsen.

Wij deden deze full flight sim sessies met Vic, een instructeur uit Hong Kong die jaren voor Cathay Pacific had gevlogen. Enorm aardige vent, maar ook een super goede instructeur. Omdat we maar 9 sessies hadden voor het examen, was het een behoorlijke opgave voor hem om ons daarvoor klaar te stomen. Echter geen probleem voor hem, ik heb me niet eerder zo zeker voor een vlieg examen gevoeld. Het examen deden we met onze toekomstige baas, een aardige en zeer rustige man uit Singapore. Het examen bestond uit 2 sessies per persoon, verspreid over 2 dagen. De eerste dag was voornamelijk de controle van het vliegtuig, de tweede dag was een vlucht waar meerdere systemen het begaven. Zoals ik al zei, voelde ik me klaar voor dit examen, en gelukkig haalde ik beide examens zonder al te veel op en aanmerkingen. Tijd voor een paar biertjes dus na een aantal weken keihard werken. Toevallig vloog Aernout de dag van m’n examen naar Hong Kong, en we konden dus gezellig met z’n tweeen de stad in.

De volgende dag vlogen Mark en ik terug naar Singapore. Gelukkig hadden we een aantal dagen vrij voordat we begonnen. Dus gelukkig een weekend vrij om in m’n nieuwe huisje te settelen. Ik heb een kamer gevonden in een huis twee canadezen, Nicole en Mac. Ook Nicole’s vriend Franc woont hier, en klasgenoot en collega Mark heeft hier een kamer. Een gezellig huis vol dus, er is op het moment bijna altijd wel iemand thuis. Ik heb een mooie ruime slaapkamer en een eigen badkamer. We wonen op de begane grond, aan het zwembad. Ook hebben we een balkon waar we op kunnen zitten. Ik zit hier voorlopig prima. Het vliegveld is vrij gemakkelijk te bereiken met de metro, en het station zit dicht achter het complex waar ik woon.

De eerste paar weken zijn we voornamelijk druk geweest met de voorbereiding op het vliegen hier. We begonnen de week met een first aid training. Hier werden we getraind om te reanimeren, en eerste hulp te bieden met snijwonden etc. De dagen erna hebben we training gevolgd over veiligheid en gevaarlijke stoffen. Daarna hebben we onze safety training gedaan, wat een aantal dagen duurde. Dit was een verkorte versie van de opleiding voor de cabin crew. Het is voor ons belangrijk om te weten wat zij allemaal doen om de samenwerking zo vlot mogelijk te laten verlopen, zeker tijdens emergency situaties. Ook kan het voorkomen dat wij als cockpit crew moeten evacueren, als de cabin crew daar om welke reden dan ook niet toe in staat is. Deze training werd afgesloten met een praktische test, wat erg leuk was. Brandjes blussen, een raft bouwen in het zwembad, en van de glijbaan af die wordt gebruikt voor evacuaties.

De tweede week hebben we een aantal lessen gehad van collega’s over al het papierwerk dat komt kijken bij de vluchten. Waar kan je de informatie vinden ter voorbereiding van de vlucht, hoe bereken je de gewichtsverdeling in het vliegtuig, etc. Ook kon ik beginnen met een aantal observatie vluchten, die goed zijn om te kijken hoe alles wat we geleerd hebben van toepassing is in het echt. Ik heb tot nu toe 5 vluchten gedaan, naar Phuket, Haikou, Krabi, Kuala Lumpur en Jakarta. Ook zijn deze vluchten goed om m’n nieuwe collega’s te leren kennen.

In de tussentijd hebben we zo nu en dan wat dagen vrij. Al het papierwerk dat moet worden gedaan voordat we ons vliegbrevet krijgen hier neemt veel tijd. Dus de dagen vrij kan ik goed gebruiken om m’n leven hier op te starten. Een bankrekening, m’n kamer een beetje inrichten, en natuurlijk blijven studeren zodat ik er klaar voor ben als mijn lijn training eenmaal begint. Ik heb hier genoeg te doen. Afgelopen dinsdag hebben we hier ook onze house warming party gehad, heerlijk in het zonnetje, barbeque aan en wat koude biertjes erbij. Ik hoef me dus de komende tijd niet te vervelen, en uit verhalen die ik tijdens de observatie vluchten heb gehoord is het helemaal druk als we eenmaal beginnen met vliegen. Wie weet daarover de volgende keer meer.

Groetjes, Luc

Ik zal maar bij het begin [...]]]> Het werd wel weer eens tijd voor een berichtje. De reden dat de verhalen de afgelopen weken achter bleven, komt door alle examens die we de afgelopen weken hebben moeten leren en maken. Inmiddels zit ik al weer bijna een maand in Singapore, 12 november zijn we hier aangekomen..

Ik zal maar bij het begin beginnen, eerst nog even wat foto’s uit Australie die ik van klasgenootjes heb gekregen:

Geoff, Jon, ik, Mark en Alex in Albert Park

Lekker op het terras in het zonnetje met Alex & Bo

Nadat we alle uurtjes vliegen in Australie erop hadden zitten, was het tijd voor de volgende stop: Singapore. We vlogen vanaf Melbourne met de A380 van Singapore Airlines. Toch wel bijzonder, het grootste passagiersvliegtuig op het moment, en in zo’n stil vliegtuig heb ik nog nooit gezeten:

Na een uur of 8 vliegen kwamen we in de buurt van Singapore. Tijdens de vlucht een behoorlijke klap turbulentie, en we hadden net al het eten en drinken gekregen.. dat vloog dus aardig door het vliegtuig heen. Kinderen huilen, sommige mensen in paniek, we knalden een aardig eindje naar beneden. Dat belooft nog wat voor de komende tijd hier met het vliegen! Rond een uur of 4 in de middag kwamen we hier aan, en we werden netjes opgewacht door een chauffeur die ons naar het hotel bracht. Hij had aardig werk van z’n busje gemaakt: lichtgevende sterren aan het plafond, allerlei kleuren lampjes door het busje heen, en er op een videoscherm konden we genieten van een concert van Beyonce! Haha, we hebben het er nog steeds over, wat een gast zeg.. Ook gelijk kennis gemaakt met de eerste tropische regenbui, het kwam met bakken uit de lucht, je kon haast geen hand voor ogen zien. Ingecheckt in het hotel, wat super is, om de hoek zit een zogenaamde Hawker Stall, wat een grote markt is waar bij allemaal kleine kraampjes allerlei eten en drinken te koop is. Super lekker eten, en spotgoedkoop, dus daar zijn wij elke middag en avond te vinden! Onze eerste missie hier was de medische keuring. We begonnen weer helemaal van voor af aan: hart, longen, bloed prikken, gehoor, ogen, oren.. we werden weer even binnenstebuiten gekeerd. Omdat we nog niet precies wisten wanneer de examens begonnen, zijn we ook gelijk doorgegaan met hard leren. Een aantal dagen nadat we hier aangekomen waren, kwam Pablo van OAA langs en vertelde ons dat de examens nog een week op zich zouden laten wachten, dus er was nog wel wat tijd voor een goede voorbereiding. Ook af en toe dus even tijd om hier even bij te komen:

Een aangezien we hier in de tropische sferen zitten, kwam deze vriend op een ochtend ook even kijken wat ik allemaal aan het doen was in m’n hotelkamer:

Na een heel aantal weken van voorbereiding was het 23 november zo ver, we begonnen aan de klus van 14 examens in 2 weken.. gekkenhuis. Gelukkig leken de examens wel behoorlijk op wat we gewend waren uit Oxford. Ik heb er 13 van de 14 in 1 keer gehaald, en ben achteraf wel blij dat de schade beperkt is gebleven tot 1, het was een zware klus. Ik moet Airlaw dus helaas overdoen, samen met nog 4 andere jongens uit onze groep, en 2 jongens die hier voor Jetstar Asia gaan vliegen. Helaas moeten we tot volgende week donderdag wachten voordat we het examen weer kunnen doen, en dus zitten we weer een week langer in Singapore. Ik was er eigenlijk wel klaar voor geweest om het examen deze week al te doen, maar de luchtvaartautoriteit in Singapore die de examens afneemt, houdt er een strak schema op na waar niet vanaf geweken kan worden.

Typisch Singapore, regels zijn regels, er kan op geen manier vanaf geweken worden, en als je de wet overtreed, dan zijn de boetes niet mals. Zo hebben we al veel borden langs stoepen gezien, dat als je over de stoep fietst, je een boete van 1000 dollar krijgt! Ook kennen ze hier naast gevangenis straffen ook lijfstraffen (stokslagen) voor zware overtredingen, en zelfs de doodstraf voor bijvoorbeeld drugssmokkel. Je kan je dus wel voorstellen dat iedereen hier zich netjes aan de regels houdt, en dat je hier maar weinig asociale mensen tegen komt.

Omdat we nu wat tijd hebben om te doden, totdat we het examen moeten doen, is het tijd om de stad wat te ontdekken, daar hadden we voor de examens nog niet echt de kans voor gehad! Aangezien we vanochtend met een groepje naar het ministry of manpower moesten voor onze werkvergunning, heb ik er gelijk een dagje stad van gemaakt. Handig die lonely planet Jet! Vanuit het gebouw waar we moesten wezen voor de werkvergunning, ben ik eerst met wat jongens langs Boat Quay gelopen, wat aan de Singapore River ligt:

De hoge flatgebouwen zijn een deel van het financial district van Singapore. De volgende foto is van het Parlement van Singapore, met in de achtergrond het financial district:

Na een tijdje rondlopen werd het toch wel een beetje plakkerig allemaal vanwege de warmte en luchtvochtigheid hier, dus zijn we even een mall ingegaan om in de airco even af te koelen. Het heeft een tijdje geduurt, maar ik heb eindelijk nieuwe schoenen gevonden! De gaten zaten al in de zool van m’n oude schoenen, wat niet zo handig was tijdens de regenbuien hier, dus gelukkig heb ik voorlopig weer droge voeten! Daarna zijn de jongens waarmee ik de stad in was vertrokken, zij moesten nog even langs het kantoor van Tiger, en ben ik in m’n eentje nog even op pad geweest door de stad:

Dit is Orchard Road, het paradijs voor winkel liefhebbers. De straat staat vol met winkels van Armani, Dior, Rolex, Chanel, en nog veel meer onbetaalbare merken. Toen het begon te regenen, ben ik maar de Metro ingedoken, en ben ik naar Little India gegaan, wat een compleet anders is dan Orchard Road:

Veel kleuren en oude gebouwen, overal op straat staan markt kraampjes waar je van alles en nog wat kan kopen. Er zitten enorm veel goud handelaren, en uit elke winkel komt weer een andere geur van het eten. Deze wijk lijkt veel meer op bijvoorbeeld Thailand. Wat minder georganiseerd, en iedereen probeert je aan te spreken en naar binnen te krijgen. Ik lijk nog veels te veel op een toerist! Na een blokje rond Little India heb ik de metro weer gepakt en ben ik naar Chinatown gegaan:

Ook hier heel veel kleine kraampjes overal met zoveel troep te koop, ik zou niet weten aan wie ze het allemaal kwijt raken. Erg leuk om te zien hoeveel verschillen er in deze stad te vinden zijn. Het lijkt wel dat elke keer als je uit de metro stapt je in een andere wereld beland bent. Na een dag rondslenteren werd ik toch wel heel plakkerig en heb ik de metro terug naar het hotel gepakt. Ik ben blij dat ik nu een klein beetje een beter beeld van Singapore heb. Hiervoor had ik niet veel meer gezien dan de plek waar het hotel staat, en een paar kroegjes waar we een paar biertjes hebben gedronken. Hopelijk hebben jullie nu ook een klein beetje een beter beeld van de wereld waarin ik terecht gekomen ben. Hopelijk komt m’n volgende update vanuit Hong Kong, waar ik binnenkort ga beginnen met de type rating training voor de Airbus A320. Genoeg voorbereiding gehad nu, tijd voor het echte werk. Ik kan niet wachten!

Tot snel, Luc

Na m’n bericht van vorige week is het hier een hele drukke tijd voor me geweest. Elke dag ging de wekker tussen [...]]]> Allereerst iedereen bedankt voor de reacties. Leuk om te zien dat er weer meegelezen wordt. Dit zal naar alle waarschijnlijkheid het laatste berichtje uit Australie zijn, ons programma hier loopt op z’n eind.

Na m’n bericht van vorige week is het hier een hele drukke tijd voor me geweest. Elke dag ging de wekker tussen 6 en half 7, omdat ik vaak rond half 9 – 9 uur op het programma stond voor vertrek. Lange dagen, tussen de 4 en 6 uur vliegen. Omdat de geplande vertrek datum voor Singapore in zicht komt, wordt onze groep volledig ingepland om zo snel mogelijk klaar te zijn hier. Hopelijk houden we nog wat dagen over om ons voor te bereiden op de theorie examens die in Singapore gemaakt moeten worden. De afgelopen week dus ontzettend veel in de lucht gehangen, en het allerleukste van het vliegen hier is dat we zelf onze routes een beetje kunnen plannen, in plaats van een vooraf gepland schema. Dus tijd om de zuidkust van Australië wat beter te ontdekken! De afgelopen week is het weer wat minder geweest. Maar zolang we onder de wolken kunnen blijven en zicht op de horizon en grond hebben kunnen we wel vliegen. Dat leverde een zeer interessante vlucht op afgelopen week. Ik zou met Geoff en Mark een route vliegen naar het oosten, dan naar het zuiden en weer terug. De wolken hingen laag en overal waren er buien waar we omheen konden vliegen. Hoewel het af en toe spannend was of we wel terug konden komen, leverde dit wel een onvergetelijke ervaring op. Via de radio hielden we met z’n drieën contact over hoe het weer overal was.

Het circuit van Philip Island, waar de MotoGP een aantal weken geleden verreden werd

Erg gaaf om in dit weer te vliegen, in plaats van de strak blauwe en wind stille condities die we gewend zijn uit Amerika. De dag erna hadden we weer een route gepland staan naar Wilson Promontory, een park in het zuidelijkste puntje van het vaste land van Australië. Het weer was gelijk aan de dag ervoor, lage bewolking en overal regenbuien. Deze vlucht lag nog net een klein beetje dichter bij de minima, en we konden echt maar net terug komen doordat er veel buien rond Melbourne hingen. Erg leerzaam om in dit weer rond te vliegen.

Daarna hebben we een paar dagen gehad dat we helaas door het weer niet ver konden komen. Mede doordat er een aantal studenten hier voor een tijdje vast zijn komen te zitten op andere vliegvelden voordat ze weer terug konden komen, zijn de instructeurs hier iets voorzichtiger geworden met ons op pad te sturen. Gelukkig klaarde het weer de afgelopen dagen weer op, en gelijk worden de foto’s mooier en mooier.

Dit zijn nog twee foto’s van Wilsons Prom in mooi weer. Ontzettend mooie stranden en de zuidpunt heeft veel kleine strandjes omringd door hoge rotsen. Erg mooi om langs en overheen te vliegen. Gister werd het weer nog beter en zijn we met een aantal jongens op pad geweest naar het westen, langs de Great Ocean Road richting Warnambool. Als we geen tijd hebben om die van het land te zien, dan maar vanuit de lucht:

Erg mooi om op 1000 voet langs de 12 apostelen te vliegen en de rotsen daaromheen te bekijken. Het vloog af en aan met helicopters daar, gevuld met toeristen die het ook van bovenaf wilden bekijken. Na de 12 apostelen weer omgedraaid en terug gevlogen naar Melbourne. Het was een behoorlijk warme dag, en ik was aardig versleten toen ik terug was. Geen pit meer om nog een vlucht te doen, en dus zijn we met z’n vijven op pad geweest naar Melbourne, we wilden toch nog even wat van de stad zien, en deze mooie dag was daar een uitgelezen kans voor. Eerst zijn we Albert Park in geweest, waar jaarlijks de Formule 1 race van Australië gereden wordt , en daarna richting het strand gelopen om een terrasje op te zoeken en een ijskoud biertje te drinken, inmiddels was het al 30 graden. Ik ben blij dat we toch nog even naar de stad geweest zijn, zodat ik toch weer een heel andere indruk van Melbourne heb, in plaats van de indruk die ik had in deze buitenwijk waar we wonen.

Nu gaan we ons nog een weekje ingraven in de boeken, en de laaste 5 uurtjes op vliegen. Hopelijk krijgen we alles op tijd klaar voor 14 november, onze vertrekdatum naar Singapore.

Tot dan,

Luc

Maandagochtend vroeg [...]]]> Na een lange stilte hier ben ik weer terug om mijn verhalen te delen van het grote avontuur wat mij te wachten staat in Singapore. Allereerst ben ik in Melbourne, Australie, om wat training te volgen. Een behoorlijk blokje om, via Londen en Hong Kong kwamen we afgelopen dinsdagavond in Melbourne aan.

Maandagochtend vroeg vertrok ik samen met aanstaande collega’s Dirk en Gerard vanaf Amsterdam naar Londen. Ik kende beide jongens al van de opleiding in Oxford, aangezien zij twee klassen voor me zaten. Om kwart over zeven in de ochtend kwamen we aan in Londen, waar we een aantal uurtjes moesten wachten op de vlucht naar Hong Kong. Gelijk even m’n kans gepakt, en het grootste engelse ontbijt wat ik kon vinden op Heathrow naar binnen gewerkt.. heerlijk!! Ook ontmoetten we daar 4 nieuwe collega’s, twee Ierse en twee Engelse jongens. Om half 1 vertrokken we naar Hong Kong, een vlucht van ongeveer 12 uur.

Tijdens de vlucht helaas niet veel kunnen slapen, wat wel handig geweest was om een beetje jetlag te voorkomen. Na een korte nacht kwamen we rond een uur of zeven lokale tijd aan in Hong Kong.

Op het vliegveld van Hong Kong hadden we drie uur om over te stappen. De aansluiting ging vlot en voor we het wisten zaten we in het vliegtuig naar Melbourne, een vlucht van ruim 9 uur. Tijdens deze vlucht begon de jetlag al wel een beetje toe te slaan, terwijl het nu weer handiger was zo lang mogelijk wakker te blijven, aangezien we ‘s avonds zouden landen in Australie. Deze, volgens de captain ‘relatief korte’ vlucht,  kwam op tijd aan in Melbourne, en onze koffers rolden allemaal van de band, dus helemaal top geregeld! We werden opgehaald door twee van onze instructeurs, die tot onze verbazing niet veel ouder dan ons zijn. Hier zitten bijna allemaal instructeurs die ongeveer een jaar voor ons klaar waren in Oxford, eigenlijk niet goed aan een baan konden komen en als instructeur verder gegaan zijn. Ze werken hier nu al meer dan een jaar, en zitten hier zowiezo nog tot volgend jaar juli. Lijkt me geen slecht baantje!

Toen in een busje naar het zuid-oosten van Melbourne, waar Moorabbin Airport ligt, waar wij trainen. Onze groep is verdeeld over 3 huizen in een woonwijk, op tien minuten lopen vanaf het vliegveld. Ik zit met Dirk en Gerard in een huis, en daar komen er waarschijnlijk nog 2 bij. De rest van de groep komt verdeeld over morgen en dinsdag aan. Dit is ons onderkomen voor de komende weken:

Gelukkig na de vlucht niet te veel last gehad van de jetlag, en de eerste nacht dus prima geslapen. Volgende dag naar school, een introductie, rondleiding en vervolgens het klas lokaal in voor de eerste drie dagen theorie. Er zitten namelijk nog een aantal verschillen in de theorie examens die we gedaan hebben en die we straks in Singapore moeten doen. Dag 3 bestond uit uitleg over de procedures op en rond het veld en uitleg over de vlucht planning hier. Een stuk interessanter als de taaie theorie van de dagen ervoor. Afgelopen zaterdag waren we vrij, en hebben we wat geleerd en de lokale mall ontdekt.

Vandaag hebben we voor het eerst gevlogen. Het weer zag er aanvankelijk niet goed uit, harde wind, koud,  regen… maar na een paar uurtjes klaarde het weer op en zijn we voor het eerst de lucht in geweest. Weer even wennen, maar heerlijk om weer terug in de lucht te zijn en gewoon lekker om je heen kunnen kijken naar de mooie omgeving hier.

In de wijk onderaan de foto staat ons huis. In het park wat daar boven ligt loop ik af en toe een rondje hard, en rechtsboven kun je een stukje van het vliegveld zien.

Erg veel informatie komt er weer met zo’n eerste vlucht op je af, maar dat krijgen we vanzelf wel weer onder controle. Het programma ziet er hier ook goed uit, we gaan een aantal uren nacht vliegen, we mogen tijdens de solo vluchten ook met z’n tweeën gaan zonder instructeur, aangezien we een vliegbrevet hebben, dus het is en wordt gewoon een top tijd hier. Morgen gaan we ook weer vliegen, de komende paar vluchten met instructeur, aangezien we nog geen toestemming hebben gekregen van de Australische autoriteiten om solo te vliegen, hopelijk komt die toestemming komende week. Tot die tijd ga ik nog een paar mooie plaatjes schieten voor het volgende verhaal.

Groetjes, Luc

Hier weer even een berichtje vanuit Engeland. Ik krijg regelmatig de vraag of ik geen zin meer heb in updaten, maar dat is niet het geval. Ik vind het erg lastig om regelmatig een bericht te schrijven over hoe het hier gaat. Ik ga toch nog maar eens een poging wagen, waarschijnlijk een [...]]]> Hoi allemaal,

Hier weer even een berichtje vanuit Engeland. Ik krijg regelmatig de vraag of ik geen zin meer heb in updaten, maar dat is niet het geval. Ik vind het erg lastig om regelmatig een bericht te schrijven over hoe het hier gaat. Ik ga toch nog maar eens een poging wagen, waarschijnlijk een van de laatste vanuit Engeland.

Het grootste gedeelte van de training doen we hier in de simulator. Aan het einde hebben we wat meer vluchten, wat toch wel weer wat anders is als in de simulator. We trainen constant het profiel wat we voor ons Instrument Rating examen moeten vliegen. Het ziet er als volgt uit.

De voorbereiding van de vlucht vergt wat meer tijd als waar we aan gewend waren in Amerika. We checken uiteraard het weer, het vliegtuig en we berekenen de gewichtsverdeling en performance van het vliegtuig. Daarnaast moeten we hier vliegen volgens een vluchtplan wat we moeten indienen bij de luchtverkeersleiding. Daarnaast moeten we met de toren in Oxford overleggen op welke tijd we kunnen vertrekken, aangezien we allemaal ingedeeld moeten worden in het luchtruim.

We beginnen met het vertrek vanaf Oxford. We vragen een startup clearance aan bij de luchtverkeersleiding om ons vluchtplan te activeren. Daarna de motoren starten, taxieen, alle checks doen, en dan zijn we klaar voor de take-off. We vertrekken hier in Oxford volgens instrument departures, een bepaalde route waar iedereen zich aan moet houden, zodat iedereen bij elkaar uit de buurt blijft. We vliegen vervolgens onze route naar een stukje controlled airspace. Hier moeten we ingeklaard worden door de luchtverkeersleiding. We staan dan regelmatig onder dezelfde radar controle als veel vliegtuigen die van en naar Londen vliegen. Zo af en toe kunnen we jongens van KLM er wel van onderscheiden met hun nederlandse accent. Daarna beginnen we meestal vrij snel met de daling naar onze bestemming. We vliegen een daar een radar-vectored ILS, wat inhoud dat de luchtverkeersleiders ons begeleiden tot het laatste stukje voor de landingsbaan. We vliegen dan op instrumenten richting de baan, en op de minimale hoogte waar we de baan moeten kunnen zien voor een veilige landing, breken we de landing af. Vol gas klimmen we de lucht weer in en vliegen vervolgens de hoogte en richting op die de luchtverkeersleiding ons opdraagt, een go-around. Vrij kort hierna wordt een motorstoring gesimuleerd door de instructeur, door 1 van de 2 gashendels naar achter te trekken. We doen dan een drill om de motor af te sluiten, en vliegen vervolgens verder op 1 motor. Omdat we vanwege ‘slecht weer’ niet op onze bestemming konden landen, wijken we ook uit naar ons alternatief, dat we voor het begin van de vlucht bepaald hebben.

Net als de route naar de bestemming, begint alles weer overnieuw. Navigeren, communiceren met de luchtverkeersleiding, het weer opvragen, de nadering briefen, checklists aflopen.. het is behoorlijk druk in de cockpit. Vervolgens gaan we de hold in bij het vliegveld waarnaar we uitgeweken zijn. Vervolgens vliegen we daar een NDB-approach, wat iets lastiger is om te vliegen, aangezien het systeem wat er voor gebruikt wordt iets minder precies is dan bijvoorbeeld het ILS systeem. Daarnaast vliegen we dit ook op 1 motor, dus er moet nog wat extra’s gedaan worden om het vliegtuig netjes in balans te houden. We vliegen het profiel, dalen naar de minimale hoogte waar we moeten blijven om de landingsbaan in zicht te krijgen, en op het moment dat we een beslissing moeten maken of we een go-around gaan maken omdat we de baan niet kunnen zien, trekt de instructeur de schermen voor ons raam weg, en kunnen we verder met de landing. Echter als we wederom op een minimale hoogte komen waar we beslissen of we stabiel zijn om te landen, besluiten we een go-around te maken. Dit ook op 1 motor, waardoor we weer even flink aan de bak moeten om alles netjes stabiel te houden, en vervolgens klimmen we omhoog om een circuit om het vliegveld heen te vliegen. Daarna landen we wel, op 1 motor, en maken we een doorstart om vervolgens koers richting Oxford te zetten.

De routes die we hier vliegen gaan naar Bristol, Cardiff, Gloucestershire, Bournemouth, Birmingham, East Midlands, Cambridge en Cranfield. Ik ben nog niet naar Birmingham, Gloucestershire en Cardiff geweest, maar ik denk dat Birmingham en misschien Gloucestershire nog wel aan de beurt komen.

Tijdens deze terugvlucht moeten we nog een het een en ander doen aan general handling. We vliegen op limited panel, dus de instrumenten die we het meest gebruiken worden afgeplakt, en moeten we met secundaire instrumenten vliegen. Daarnaast moeten we laten zien dat we ons kunnen redden uit situaties als unusual attitudes en stalls.

Ik ben de laatste weken aardig opgeschoten. Ik heb nog1 les met m’n instructeur te gaan, en dan ga ik naar alle waarschijnlijkheid op de lijst voor de 170A, het schoolexamen wat je officieel eerst moet halen voordat je überhaupt de Instrument Rating test mag doen. Daarnaast heb ik les overgehouden voor eventueel tussen de 170A en de IR, mocht de examinator nog aanbevelen om bepaalde stukjes extra te oefenen. Hopelijk ga ik deze week m’n laatste les doen, waarschijnlijk een route naar Birmingham. De afgelopen weken zijn we naar Bristol, Bournemouth, East Midlands en Cranfield geweest. Hier nog wat foto’s:

Bristol:

East Midlands, met het circuit van Donnington op de voorgrond:

Net na vertrek van Oxford:

Ik hoop dat jullie er een beetje wat van snappen. Het is lastig om het zo eenvoudig mogelijk uit te leggen, maargoed ik hoop dat deze poging gelukt is. Ik zal hier nog wel even een berichtje posten nadat ik mijn examens gedaan heb,  hoe dat gegaan is.

Tot snel, Luc